«Είπα στο παιδί μου να ασχοληθεί με άλλες δουλειές, μακριά από τη γη»: Η κραυγή αγωνίας ενός μεγαλοαγρότη από τη Θεσσαλία
«Ονομάζομαι Ευάγγελος Τασιούλης. Γεννήθηκα και μεγάλωσα στη γη. Η ζωή μου είναι δεμένη με το χώμα, τη σοδειά, τις εποχές. Κάποτε, η γεωργία είχε προοπτική. Δούλευες σκληρά, μα στο τέλος της χρονιάς έβλεπες τον κόπο σου να ανταμείβεται. Σήμερα, όμως, τα πράγματα έχουν αλλάξει.»
«Έχω 800 στρέμματα ιδιόκτητα. Θεωρητικά, είμαι από τους “τυχερούς”. Κι όμως, πρώτη φορά στη ζωή μου, είπα στο παιδί μου να φύγει. Να μην επενδύσει το μέλλον του σε κάτι που καταρρέει. Πέρασε στις Πανελλήνιες στη Γεωπονική, ένα όνειρο ζωής για μένα. Να συνεχίσει την καλλιέργεια, να τη βελτιώσει, να την εξελίξει. Αντί γι’ αυτό, του είπα να κοιτάξει αλλού. Σήμερα, σπουδάζει Ιατρική στο εξωτερικό. Κι εγώ σκέφτομαι: αν εγώ, που έχω τη γη μου, απογοητεύομαι τόσο, τι γίνεται με τα παιδιά που δεν έχουν τίποτα δικό τους;»
Μια χρονιά καταστροφική
«Κάθε αγρότης ξεκινά τη χρονιά του με ελπίδα. Ελπίζει στον καιρό, στη γη, στη σοδειά. Μα φέτος, όλα διαλύθηκαν.
Από τις 2 έως τις 18 Δεκεμβρίου έπεσαν 300 χιλιοστά βροχής. Τα βαμβάκια μας στο φύτρωμα καταστράφηκαν. Κάποιοι ξαναέσπειραν, πληρώνοντας διπλά έξοδα, μα κι αυτή η προσπάθεια πήγε χαμένη. Κι έπειτα, ήρθαν οι εχθροί των καλλιεργειών: ο λύγκος και το σκουλήκι. Ψεκάσαμε όσο ποτέ, ξοδέψαμε περισσότερα από ποτέ, αλλά οι αποδόσεις ήταν τραγικές.
Εγώ πήρα 320 κιλά το στρέμμα – και ήμουν από τους “καλούς”. Άλλοι δεν έβγαλαν καν παραγωγή. Και ο ΕΛΓΑ; Ακόμα περιμένουμε. Όπως πάντα.»
Η εξίσωση δεν βγαίνει
«Πέρσι, με 210 κιλά το στρέμμα, πήρα 210 ευρώ. Φέτος, με 300 κιλά, πήρα 150 ευρώ. Άλλοι πούλησαν βαμβάκι στα 45 λεπτά το κιλό. Δεν το συζητώ καν.
Έχω τη γη μου και με το ζόρι τα βγάζω πέρα. Φανταστείτε όσους νοικιάζουν. Ένας αγρότης που καλλιεργεί 100 στρέμματα με το ζόρι βγάζει 2.000-3.000 ευρώ καθαρό κέρδος τον χρόνο. Πώς να ζήσει μια οικογένεια με αυτά;
Όλο και περισσότεροι σκέφτονται να εγκαταλείψουν το βαμβάκι. Αν 2.500.000 στρέμματα φύγουν από την παραγωγή, τι θα γίνει; Υποτίθεται ότι θα στραφούμε σε άλλες καλλιέργειες, αλλά ποιος μας εγγυάται ότι θα έχουμε αγορές γι’ αυτές;»
Τα χωριά μας αδειάζουν
«Αυτό που με πονάει περισσότερο δεν είναι μόνο ότι δεν βγαίνουμε οικονομικά. Είναι ότι τα χωριά μας αδειάζουν. Δεν υπάρχει κανένα κίνητρο για τα νέα παιδιά να μείνουν.
Κάποτε, κάθε αυλή είχε παιδιά. Ακούγονταν γέλια, ποδήλατα στους δρόμους. Τώρα, οι αυλές είναι άδειες, τα σπίτια κλειστά. Οι νέοι έφυγαν στις πόλεις ή στο εξωτερικό. Όσοι μένουμε, γερνάμε μαζί με τη γη μας.
Δεν ξέρω αν η γεωργία έχει μέλλον στην Ελλάδα. Δεν ξέρω αν κάποιος θα μας στηρίξει πριν να είναι αργά. Αυτό που ξέρω είναι πως, αν συνεχίσουμε έτσι, σε λίγα χρόνια δεν θα υπάρχει κανείς να καλλιεργεί αυτή τη γη. Και τότε, ας έρθει κάποιος να μας πει τι θα γίνει…»
